28 ജൂൺ 2012

ആധുനികതയുടെ അപ്പോസ്തലന്‍



മലയാളത്തിലെ ആധുനികതാവാദത്തിന്റെ അപ്പോസ്തലനായിരുന്നു കാക്കനാടന്‍. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മലയാളസാഹിത്യത്തില്‍ ഏറ്റവും വലിയ വിക്ഷോഭം സൃഷ്ടിച്ച സാഹിത്യചലനമായിരുന്നു ആധുനികതാവാദം .1930കള്‍ മുതല്‍ സോദ്ദേശ്യമായ സാമൂഹികപരിവര്‍ത്തനത്തിന് ഉതകുന്ന, സാധാരണക്കാര്‍ക്ക് ഇണങ്ങിയ രചനകളായിരിക്കണം കഥയും നോവലും കവിതയും എന്നൊക്കെയുള്ള ധാരണ പ്രബലമായിരുന്നു. അത് മെല്ലെ ദുര്‍ബലമായിക്കൊണ്ടിരുന്ന 1960കളുടെ തുടക്കത്തോടെയാണ് മലയാളത്തില്‍ ആധുനികതാവാദം ആവിര്‍ഭവിക്കുന്നത്. കവിതയില്‍ മാധവന്‍ അയ്യപ്പത്തും അയ്യപ്പപ്പണിക്കരും എന്‍.എന്‍.കക്കാടും മുന്‍നിന്ന് അവതരിപ്പിച്ച ഈ ഭാവുകത്വസംക്രമണം ചെറുകഥയിലും സജീവമായി. മാധവിക്കുട്ടിയും കാക്കനാടനും എം.പി.നാരായണപിള്ളയുമായിരുന്നു 1960-കളുടെ ആരംഭത്തില്‍ ഈ നവഭാവുകത്വം തങ്ങളുടെ കഥകളിലൂടെ ആവിഷ്‌കരിച്ചുതുടങ്ങിയത്.

ആയിടെ മാതൃഭൂമിയുടെ ഓണപ്പതിപ്പില്‍ ആദ്യത്തെ ചെറുകഥയായി പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയ 'കാലപ്പഴക്കം' എന്ന രചനയിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിമീന്‍പോലെ കാക്കനാടനെന്ന എഴുത്തുകാരന്‍ ജ്വലിച്ചുയരുകയായിരുന്നു. ജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യമുഹൂര്‍ത്തത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് നിന്നുകൊണ്ട് കടന്നുപോന്ന അനുഭവങ്ങളെ സവിശേഷമായ ഒരു മനോഭാവത്തോടെ അയവിറക്കുന്ന വൃദ്ധന്റെ മാനസികഭാവങ്ങളെ സൂക്ഷ്മവും ശക്തവുമായി ആവിഷ്‌കരിച്ച ചെറുകഥയായിരുന്നു അത്. അതിനുമുമ്പും ചില ചെറുകഥകള്‍ പുറത്തുവന്നിരുന്നെങ്കിലും മലയാളസാഹിത്യത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയില്‍ കാക്കനാടന്‍ അടയാളപ്പെട്ടത് 'കാലപ്പഴക്ക'ത്തോടെയാണ്. 'കാലപ്പഴക്കം' ഇന്നും കാലപ്പഴക്കം ബാധിക്കാത്ത രചനയായി മലയാളചെറുകഥയില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നു.

ഗ്രാമീണാനുഭവത്തിന്റെ ശാലീനവും ഭാവാത്മകവുമായ ആവിഷ്‌കാരത്തിലൂടെ സംവേദനം നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന രചനകളായിരുന്നു അക്കാലത്ത് മലയാള കഥാ-നോവല്‍ സാഹിത്യത്തില്‍ ഏറെയും ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. അതില്‍നിന്ന് ഭിന്നമായി വിക്ഷുബ്ധമായ നാഗരികാനുഭവങ്ങളുടെ പെരുംചുഴികളെ മറയില്ലാതെ ആവിഷ്‌കരിക്കുന്ന കഥകള്‍കൊണ്ട് ഒരുവലിയ മാറ്റം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു കാക്കനാടന്‍. പുതിയ ഭാവം, പുതിയ ഭാഷ, പുതിയ ജീവിതപശ്ചാത്തലം ഇവയിലൂടെ ചെറുകഥാസാഹിത്യത്തിന് പ്രകോപനപരമായ പുതിയ അവതാരങ്ങള്‍ നല്‍കി അദ്ദേഹം.

<<ഇ00202ബ337745.ഷുഴ>>

'മസ്‌ക്രീനാസിന്റെ മരണ'വും 'യൂസഫ് സരായിയിലെ ചരസ് വ്യാപാരി'യും 'ഫ്രൗ ഷൂബര്‍ട്ടും' ഒക്കെ ഇത്തരം പ്രകോപനപരമായ രചനകളായിരുന്നു.

മറ്റൊരുതലത്തില്‍ ദ്രാവിഡീയമായ കരുത്തും ഭാഷാക്രമങ്ങളും ഒരളവോളം ആവാഹിച്ചുകൊണ്ട് ആധുനികതയുടെ വീക്ഷണത്തിന് ഗ്രാമീണമായ ജീവിതത്തെ സാന്ദ്രീകരിക്കുന്ന കഥാശില്പങ്ങളും കാക്കനാടന്‍ സൃഷ്ടിച്ചു. മന്ത്രവാദവും യക്ഷിക്കഥകളും മറ്റ് പലതരം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുമൊക്കെ കടന്നുവരുന്ന അത്തരം രചനകളിലൂടെ നമ്മുടെ ഗ്രാമീണജീവിതത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ഭാവമുദ്രകള്‍ കാക്കനാടന്‍ ഒപ്പിയെടുത്തു.

എഴുപതുകളില്‍ ഭാഷാലീലയുടെ വലിയ സാധ്യതകളുടെ കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങിയ കഥാകൃത്തായിത്തീര്‍ന്നു കാക്കനാടന്‍. 'ശ്രീചക്ര'വും 'നീലഗ്രഹണ'വും മറ്റും അതിന്റെ ഭാഷാപരമായ അനന്യതയ്ക്കപ്പുറം, ഭാരതീയമായ ആധ്യാത്മികാനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ ഒരുതലത്തെക്കൂടി കഥാവത്കരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പല ചെറുകഥകളും മിത്തുകളുടെ ഗാഢതയുള്ള രചനാശില്പങ്ങളായി.

ചെറുകഥയില്‍ കണ്ടതില്‍നിന്ന് കൂടുതല്‍ മൂര്‍ത്തവും വ്യക്തവുമായ നിലയില്‍ നോവലില്‍ ആധുനികതയുടെ വീക്ഷണവും രൂപസവിശേഷതകളും സാക്ഷാത്കരിക്കാന്‍ കാക്കനാടനു കഴിഞ്ഞു. ഒരുപക്ഷേ, ആധുനികതയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട ദാര്‍ശനികപരിപ്രേക്ഷ്യമായ അസ്തിത്വവാദത്തിന്റെ മലയാളനോവലിലെ ആദ്യത്തെ ആവിഷ്‌കാരം കാക്കനാടന്റെ 'സാക്ഷി'യാവണം. പിതാവിന്റെ മരണത്തെ ഐറണിയോടെ കാണുന്ന നിസ്സംഗനായ ആധുനികനായകന്റെ മൂര്‍ത്തീകരണമാണ് 'സാക്ഷി'യിലെ നാരായണന്‍കുട്ടി. മരണം ഉറപ്പാക്കുന്ന വസൂരിയുടെ സാന്നിധ്യത്തില്‍ എന്തും അനുവദനീയമാകുന്ന ജീവിതാവസ്ഥയെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെയും ആവിഷ്‌കരിക്കുന്ന 'വസൂരി'യും ഇടതുപക്ഷപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അപചയത്തെ വിമര്‍ശനത്തോടും നിഷേധത്തോടും കാണുന്ന 'ഉഷ്ണമേഖല'യും രതിയുടെ വന്യഭാവങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന 'പറങ്കിമല'യും ജീവിതമെന്ന അജ്ഞേയസമസ്യയെ ഒരു മിത്തിന്റെ ഭാവഭദ്രതയോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന 'അജ്ഞതയുടെ താഴ്‌വര'യുമൊക്കെ ഈ ദാര്‍ശനിക പരിപ്രേക്ഷ്യത്തെ ഏറിയോ കുറഞ്ഞോ ആവിഷ്‌കരിക്കുന്നു.

കാക്കനാടന്റെ രചനകള്‍, അവ പുറത്തുവന്ന കാലത്ത് കേരളത്തിന്റെ സാഹിത്യാന്തരീക്ഷത്തില്‍ സൃഷ്ടിച്ച കലാപം ഇന്ന് സങ്കല്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്നതില്‍നിന്ന് എത്രയോ വിപുലമായിരുന്നു. കേശവദേവിനെപ്പോലെയുള്ള, നവോത്ഥാനകാലത്തിന്റെ പ്രതിനിധികളായ സാമൂഹികതാപക്ഷക്കാരായ മുതിര്‍ന്ന എഴുത്തുകാരുമായി നേര്‍ക്കുനേരെ പോരടിച്ച് താനുള്‍പ്പെടുന്ന ആധുനികതാവാദികളായ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് നില്‍ക്കാനൊരു തന്‍തറ കൂടി സൃഷ്ടിച്ച എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു കാക്കനാടന്‍.

എഴുപതുകളുടെ തുടക്കത്തില്‍ കൗമാരത്തിലേക്കു കടന്ന എന്റെ തലമുറയിലെ വായനക്കാര്‍ എത്രമാത്രം ആരാധനയോടും ആഭിമുഖ്യത്തോടുമാണ് കാക്കനാടന്‍ എന്ന എഴുത്തുകാരന്റെ ഓരോ വാക്കും സ്വീകരിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഇന്നോര്‍ക്കുന്നത് കൗതുകകരമാണ്. വിക്ഷോഭകരമായ നിലയിലുള്ള ജീവിതസമീപനവും സദാചാരനാട്യങ്ങളോടുള്ള വെല്ലുവിളിയും രതി ആവിഷ്‌കരിക്കുന്നതിലെ ധീരതയും അസ്തിത്വത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണവ്യഥകള്‍ ചിത്രീകരിച്ചതിലെ വിശ്വാസദാര്‍ഢ്യവും ഭാഷയിലും രൂപക്രമത്തിലും വരുത്തിയ വിസ്മയകരമായ പുതുമകളും ഒക്കെക്കൂടി ചേര്‍ന്നാണ് ആ ആരാധ്യത കാക്കനാടന്റെ രചനകള്‍ക്കുണ്ടായത്.

ഒരുകാലത്തെ മുഴുവന്‍ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ച ആ വാക്കുകള്‍ ഉതിര്‍ന്ന തൂലിക നിശ്ശബ്ദമാകുമ്പോള്‍, വലിയ നഷ്ടബോധവും ഗൃഹാതുരത്വവും ഉള്ളില്‍ നിറയുന്നു.

കാക്കനാടന്‍ ഓര്‍മ്മപ്പേജ്

സങ്കടങ്ങള്‍ കൊണ്ട് മഴവില്ല് തീര്‍ത്ത കവി

അയ്യപ്പന്‍


അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും

പാട്ടും നൃത്തവും വര്‍ത്തമാനവും ഒരുമിച്ച് നാടകവേദിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിരുന്ന കാലം. ഹാര്‍മോണിയം മാത്രമായിരുന്നു അക്കാലത്ത് പ്രധാന സംഗീതോപകരണം. ഈ ഹാര്‍മോണിയം... അങ്ങനെ ഒരാള്‍ ഇരുന്ന് വായിക്കുമ്പോള്‍.... ഇതനുസരിച്ച് പാട്ടു പാടി ഒരു പ്രത്യേക ചുവടോടെ ഗായകന്‍ വരുന്നു.... ഈ ഗ്രാമീണനാടകംപോലെയായിരുന്നു ചെറുപ്പത്തിലെ രാത്രികള്‍.

എന്റെ അമ്മൂമ്മ ഒരു സംഭവം പറയണമെങ്കില്‍ അതിന്റെ കൂടെ ഒരു പാട്ടു പാടണം. അവരുടെ പഴയ... തമിഴ് പാട്ടുകള്‍...

എന്റെ അപ്പൂപ്പനും നല്ലൊരു സംഗീതജ്ഞനായിരുന്നു. കല്ലാശാരിയായിരുന്നു അപ്പൂപ്പന്‍. അമ്മൂമ്മ നല്ലൊരു പാട്ടുകാരിയാണെന്നു പറഞ്ഞല്ലൊ. അമ്മൂമ്മ പാടുമ്പോഴും സംസാരിക്കുമ്പോഴും അപ്പൂപ്പന്‍ ഉളി കല്ലില്‍ കൊത്തുന്ന ശബ്ദം പശ്ചാത്തലസംഗീതമായിട്ടുണ്ടാവും.

കള്ളിക്കാട് ഡാം എന്നു കേട്ടിട്ടില്ലേ. അതിന്റെ മേലാശാരിയായിരുന്നു എന്റെ അപ്പൂപ്പന്‍. വേറൊരു ഡാമും കള്ളിക്കാടുണ്ടായിരുന്നു. കള്ളിക്കാട് രാമചന്ദ്രന്‍...
എന്റെ ധീരത എന്നു പറയുന്നത്, ഒരിക്കല്‍, അരുവിക്കര ഡാമില്‍ ഞാനും എന്റെ കൂട്ടുകാരും സ്‌കൂള്‍ കട്ട് ചെയ്ത് പോയി. ഞാന്‍ ഡാമില്‍ പെട്ടുപോയി. എനിക്കു നീന്താനറിയില്ലായിരുന്നു. ചങ്ങാതിമാര്‍ കരയില്‍ വന്നുനോക്കുമ്പോള്‍ ഒരാളെ കാണാനില്ല. ഒരു ഷര്‍ട്ടും മുണ്ടും കിടപ്പുണ്ട്. കൂട്ടുകാരില്‍ ഒരു വേലുക്കുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. മുങ്ങി നിവരുന്ന എന്നെ ഒരുവിധം അവന്‍ കരയിലടുപ്പിച്ചു. വേലുക്കുട്ടി എന്നിലേക്ക് അവന്റെ പ്രാണന്‍ ഊതി. വയറിലെ വെള്ളം വായിലൂടെയൊഴുകി.
വേലുക്കുട്ടി നാടകനടനായിരുന്നു.

അപ്പൂപ്പനും അമ്മൂമ്മയും തമിഴ്പാട്ടും ഉളി കൊത്തുന്ന ശബ്ദവും.... അങ്ങനെയങ്ങനെ എന്റെ കുട്ടിക്കാലം കടന്നുപോയി. എന്റെ മനസ്സിലെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഇപ്പോഴും അപ്പൂപ്പന്റെ ഉളിയൊച്ച കേള്‍ക്കാം.

ചെറിയൊരു തമാശ പറയട്ടെ, ഞാനാദ്യമായി സ്‌കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ മുട്ടോളം പോന്ന ഒരു ഷര്‍ട്ടിട്ടാണ് പോയത്. ട്രൗസര്‍ ഇട്ടില്ലായിരുന്നു. ഷര്‍ട്ടിനകത്തെ 'കുഞ്ഞയ്യപ്പ'നെ നോക്കി, ക്ലാസ് ടീച്ചര്‍ ചിരിച്ചു. ചോണനുറുമ്പ് കേറാത്തത് ഭാഗ്യം!

പ്രണയം

പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് നീ ചോദിക്കുന്നു. അത് വളരെ ഡീപ് ആയ ഒരു ഇന്‍ഫ്‌ളുവന്‍സാണ്. അതുകൊണ്ട് ജീവിതവും കവിതയും കലാപവും ആത്മഹത്യയും സംഭവിക്കാം.
പ്രണയം എന്ന സംഭവം ഇന്നില്ല. പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് പറയുക എന്നത്, കൊടുംമഴയത്ത് വെയില്‍ കായുന്നതുപോലെയാണ്. പ്രണയത്തിന്റെ രുചി പകര്‍ന്നുതരുന്ന കവിതകള്‍ ഇന്നാരുമെഴുതുന്നില്ല. ഓമനേ... എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ പ്രണയമാവില്ല. ഓമന ഒരു വഴിക്കങ്ങുപോകും. അല്‍സേഷ്യനുള്ള ഒരു വീട്ടില്‍ ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാന്‍ മതിലെടുത്തു ചാടിയിട്ടല്ലേ പോന്നത്. പട്ടി എന്നെ കൊണ്ടു പോയി ആ വീട്ടില്‍ വിട്ടു. മനുഷ്യനേക്കാള്‍ സ്‌നേഹവും അടുപ്പവും അറിവുമുണ്ട് ആ മൃഗത്തിന് എന്നാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതിന്റെ അര്‍ഥം.

കവിതയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള പൊരുതല്‍

നമ്മുടെ കവികള്‍ ക്ലാസ്മുറിയില്‍വെച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്നതൊന്ന്, എഴുതുന്നതൊന്ന്, ജീവിതം മറ്റൊന്ന്. മൈക്കിനു മുന്നില്‍ മാത്രം ആശയം വിളമ്പുന്നവരെ എനിക്കിഷ്ടമല്ല. അവരും മൈക്കും തമ്മിലെന്തു വ്യത്യാസം?

കവിതയ്ക്കു വേണ്ടി പൊരുതുക എന്ന സ്വഭാവം യുവകവികള്‍ക്കില്ല; അവര്‍ നിസ്സംഗരും നല്ലവരുമാണെങ്കില്‍ക്കൂടി. ഒരു കവിതയെഴുതുക എന്നത് എനിക്കു ജോലിക്കു കേറുമ്പോള്‍ ഒപ്പിടുന്നതുപോലെയാണ്. ഒരു കവിതയെങ്കിലുമെഴുതാതെ, അല്ലെങ്കില്‍ കവിതയെക്കുറിച്ചാലോചിക്കാതെ അന്നത്തെ ജീവിതത്തിലേക്കെനിക്കു പ്രവേശനമില്ല. ഒരു ദിവസം രണ്ടു വരിയെങ്കിലുമെഴുതുക.... അതു മതി. ഒരു കവിയുടെ ധര്‍മം എന്നു പറയുന്നത് അതാണ്. ഒരു സര്‍ക്കാരുദ്യോഗം ഞാന്‍ സ്വീകരിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്കു വീട് വെച്ചുതരാം എന്ന സര്‍ക്കാരിന്റെ ഔദാര്യത്തിനു ഞാന്‍ വഴങ്ങിയിട്ടില്ല. സര്‍ക്കാര് വീട് വെച്ചുതന്നാല്‍ ആ വീട്ടില്‍ത്തന്നെ ഞാന്‍ തങ്ങേണ്ടിവരുമായിരുന്നു. ഞാന്‍ പല വീടുകളിലും തങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ വീടുകള്‍ എന്റെ വീടായി കാണാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. വീടില്ലാത്തവരോടൊപ്പമാണ് ഞാന്‍ മിക്കവാറും കിടന്നുറങ്ങിയിരുന്നത്. തെരുവില്‍ കിടന്നുറങ്ങിയും നിങ്ങള്‍ കവിതയെഴുതണം. അക്കാദമിക് ബുദ്ധിജീവികളായ എന്റെ ചങ്ങാതിമാര്‍ ലാസ്റ്റ് ബസ് വിട്ടാല്‍ ലോഡ്ജില്‍ തങ്ങും.

കുറേക്കാലം ഞാന്‍ സെബാസ്റ്റ്യന്റെ വീട്ടിലും അവന്റെ പച്ചക്കറിക്കടയ്ക്കു പിന്നിലെ ചാപ്പയിലുമായിരുന്നു. അതൊരു സ്വര്‍ഗമായിരുന്നു. മാര്‍ക്കറ്റിലുള്ള ചുമട്ടുതൊഴിലാളികളായിരുന്നു എന്റെ സ്‌നേഹിതര്‍. അവര്‍ ചായയും സ്‌നേഹവും അന്നവും തന്നു. എന്റെ കവിത കേള്‍ക്കാന്‍ അവര്‍ക്കിഷ്ടമായിരുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യന്റെ അപ്പനും എന്നെ വലിയ സ്‌നേഹമായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ കുടുംബപ്രാര്‍ഥനയില്‍ അപ്പനോടൊപ്പം ഞാനുമിരുന്നു. സെബാസ്റ്റ്യനും പി.എ. നാസിമുദ്ദീനും ക്ലാസ്സില്‍നിന്നും പുറത്തായവര്‍. ക്ലാസ്സില്‍ തോറ്റവര്‍ കവിതയില്‍ ജയിക്കുന്നു. അതാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്, കവിതയ്ക്കു വേണ്ടി പൊരുതണം...

കവിതയില്‍ ഇടശ്ശേരിയും ഫിക്ഷനില്‍ ബഷീറും അങ്ങനെ പൊരുതിയവരായിരുന്നു. മലയാളത്തില്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു എഴുത്തുകാരനെ ജീവിച്ചുതീര്‍ത്ത ജീവിതത്തിന്റെ പേരില്‍ ഞാനിഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അത് ബഷീറിനെ മാത്രമാണ്... കവിയായിരിക്കാന്‍ മറ്റാരേക്കാളും യോഗ്യതയുണ്ട് സിവിക് ചന്ദ്രന്. ഒറ്റകവിതയുടെ പേരില്‍ ഒരാള്‍ കവിയാകുമെങ്കില്‍ മയില്‍പ്പീലി എഴുതിയ സിവിക് ചന്ദ്രന്‍ മലയാളത്തിലെ മികച്ച കവിയാണ്.

എന്തുകൊണ്ട് ഞാനിങ്ങനെ?

ഞാന്‍ കൃത്യമില്ലാത്ത ജീവിതം നയിക്കുന്നു എന്നു പറയാന്‍ നിങ്ങളാര്? ഞാനൊരു കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരനാണ്. ബൂര്‍ഷ്വയായി ജീവിക്കേണ്ട ഒരാളാണ്. എനിക്കു വേണമെങ്കില്‍ ഒരു സ്വര്‍ണക്കട തുടങ്ങേണ്ട ആസ്തിയുണ്ടായിരുന്നു, പണ്ട്. നിങ്ങള്‍ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു എന്നു ചോദിച്ചാല്‍, എന്റെ ഇഷ്ടംപോലെ ഞാനെഴുതുന്നു. ഇത്രയും ബിംബങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരാളെ ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. കുഞ്ഞിരാമന്‍നായര്‍ക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. സാധാരണക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ ഈ വേഷം കെട്ടുന്നതുപോലും ഞാന്‍ കവിയായതുകൊണ്ടാണ്. എന്നെ കട്ടിട്ടേയുള്ളൂ, മറ്റു സാഹിത്യകാരന്മാര്‍. ഞാനാരെയും കട്ടിട്ടില്ല.

ഞാന്‍ ദിക്കുകള്‍ തെറ്റി നടന്നവന്‍; കവിതയിലേക്കെപ്പോഴും തിരിച്ചു വരുന്നവന്‍. സ്വന്തം അച്ചുതണ്ടില്‍ തിരിയുന്ന ഒരു കവി, മനുഷ്യന്‍, കാമുകന്‍. അസ്തമയങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ അരികില്‍ എപ്പോഴുമുണ്ടായിരിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഏത് ലോകത്തുനിന്നും ഒരു കാല്‍നടക്കാരനായി അവരിലേക്കു തിരിച്ചുവരാനും....

(കണ്ണീരിന്റെ കണക്കുപുസ്തകം എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന്)

ലളിതാംബിക അന്തര്‍ജ്ജനത്തിലൂടെ



പെണ്ണെഴുതുമ്പോള്‍ അതിന്റെ ക്രെഡിറ്റ് ഭര്‍ത്താവിനാണോ? ലളിതാംബിക അന്തര്‍ജനത്തിന്റെ ജന്‍മശതാബ്ദി ആഘോഷം കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമിയും കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമിയും ചേര്‍ന്ന് കോട്ടയത്തുവെച്ചാണു നടത്തിയത്. ആദരണീയനായ കവി ഒ.എന്‍.വി. കുറുപ്പ് ആയിരുന്നു വൈകീട്ടത്തെ സമ്മേളനത്തില്‍ മുഖ്യപ്രഭാഷകന്‍. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗത്തില്‍ എഴുത്തച്ഛന്റെ ജനനത്തെക്കുറിച്ചു പരാമര്‍ശമുണ്ടായി. വിദ്വാനായ ബ്രാഹ്മണനാണ് എഴുത്തച്ഛന്റെ പിതാവ് എന്ന കഥയെക്കുറിച്ച് ഒ.എന്‍.വി. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു, 'ഒരു അവകാശം കിടക്കട്ടെ ബ്രാഹ്മണന് എന്നു വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.' പ്രസംഗകര്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞ മറ്റൊരു കാര്യമാണ് മനസ്സില്‍ തറച്ചത് - 'അന്തര്‍ജനത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങള്‍ക്കു പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന പുരുഷനെ കാണാതിരുന്നുകൂടാ. അത് നാരായണന്‍ നമ്പൂതിരിയെന്ന വലിയ മനുഷ്യനാണ്. അക്കാലത്ത് ഭാര്യ എഴുത്തുകാരിയാകുന്നതും തന്നെക്കാള്‍ പേരെടുക്കുന്നതും അസൂയയില്ലാതെ നോക്കിക്കണ്ട അദ്ദേഹത്തിന് അവകാശപ്പെട്ടതാണ് അന്തര്‍ജനത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തില്‍ നല്ലപങ്കും.' ഈ വര്‍ഷംതന്നെ ജന്‍മശതാബ്ദി ആഘോഷിക്കുന്ന ബാലാമണിയമ്മയുടെ ഭര്‍ത്താവ് വി.എം. നായരെക്കുറിച്ചും പ്രസംഗങ്ങളില്‍ പരാമര്‍ശമുണ്ടായി- ഭാര്യയെ ആദരിച്ച, കവിതയെഴുതാന്‍ എല്ലാ സൗകര്യവും ഒരുക്കിക്കൊടുത്ത വി.എം.നായര്‍. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ നിര്യാണത്തിനു തൊട്ടുപിന്‍പേ നടന്ന അനുസ്മരണസമ്മേളനത്തിലും ഇതേ വാക്യങ്ങള്‍ കേട്ടിരുന്നു- കമലയെ ആദരിക്കുമ്പോഴും വാഴ്ത്തുമ്പോഴും അവര്‍ക്കു പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന മാധവദാസ് എന്ന വലിയ മനുഷ്യനെ മറന്നുകൂടാ.

എന്റെ ദുഷ്ടബുദ്ധി ഉണരുന്നു. പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും ലേഖനങ്ങളിലൂടെയും പത്രറിപ്പോര്‍ട്ടുകളിലൂടെയും പ്രതിഭാശാലികളായ പുരുഷന്‍മാരെക്കുറിച്ചുള്ള വിലയിരുത്തലുകള്‍ മനസ്സിലൂടെ ഓടിപ്പോകുന്നു. തകഴിയുടെ സംഭാവനകള്‍ക്കു പിന്നിലുള്ള കാത്തയെന്ന സ്ത്രീയെ കാണാതിരുന്നുകൂടാ എന്നോ, പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍നായരുടെ കാവ്യസപര്യയ്ക്കു പിന്നിലുള്ള സ്ത്രീജീവിതങ്ങളെ അവഗണിച്ചുകൂടാ എന്നോ, എം.ടി. വാസുദേവന്‍നായരുടെ സാഹിത്യജീവിതം കലാമണ്ഡലം സരസ്വതിയില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ മറ്റൊന്നാകുമായിരുന്നു എന്നോ, ടി. പത്മനാഭന്റെ കഥകളുടെ മികവിന്റെ അവകാശം ഭാര്യയായ ഭാര്‍ഗവിയമ്മയ്ക്കാണെന്നോ പറഞ്ഞു കേള്‍ക്കാറുണ്ടോ? ഭര്‍ത്താവ് എഴുതാനിരിക്കുമ്പോഴും ആളുകള്‍ സന്ദര്‍ശിക്കുമ്പോഴും മുറുമുറുക്കുന്ന, സദാ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന, കാലമാടനെന്നു തലയില്‍ കൈ വെച്ചു പ്രാകുന്നൊരു ഭാര്യയായിരുന്നു കാത്തച്ചേച്ചിയെങ്കില്‍ കാണാമായിരുന്നു തകഴിച്ചേട്ടന്‍ കയറും ഏണിപ്പടികളും എഴുതുന്നത്. സരോജനിഅമ്മ സിനിമക്കാരെയും നാടകക്കാരെയും സംശയിക്കുന്ന ഒരു ദുര്‍മുഖക്കാരിയായിരുന്നെങ്കില്‍ കാണാമായിരുന്നു ഒ.എന്‍.വി. കുറുപ്പ് മികച്ച ഗാനരചയിതാവിനുള്ള അവാര്‍ഡുകള്‍ ഡസനിലേറെ പ്രാവശ്യം വാങ്ങുന്നത്. പക്ഷേ, ഭാര്യമാരുടെ മാഹാത്മ്യം എവിടെയും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടാറില്ല. അഥവാ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടാല്‍ അത് ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാരുടെ മഹാമനസ്‌കതകൊണ്ടു മാത്രം.

യശഃശരീരനായ കെ.പി. അപ്പന്റെ എഴുത്തുരീതികളെക്കുറിച്ചു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എഴുതുമ്പോള്‍ ആ മുറിയുടെ വാതില്ക്കല്‍ വരെയേ ഓമനട്ടീച്ചര്‍ക്കു പ്രവേശനമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂവത്രേ. കാപ്പിയുമായി എഴുത്തുമേശയ്ക്കരികിലേക്കു ചെല്ലാതെ വാതില്ക്കല്‍ കാത്തുനില്ക്കാന്‍ സന്നദ്ധയായി ഒരു ഓമനട്ടീച്ചര്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ മലയാളസാഹിത്യത്തിന് കിട്ടുന്നത് മറ്റൊരു അപ്പന്‍ സാറിനെയാകുമായിരുന്നില്ലേ? ഭാര്യയുടെ കുത്തുവാക്കുകള്‍ കാരണം കവിതയെഴുത്തു നിര്‍ത്തിയ കവികളുണ്ട്, ഈ നാട്ടില്‍. വായിക്കാന്‍ സമയം കിട്ടാത്ത പുരുഷന്‍മാര്‍. എഴുതാനിരിക്കുമ്പോള്‍ ഹൗസിങ് ലോണും റിഡക്ഷന്‍ സെയിലും ഓര്‍മിപ്പിച്ച് അലട്ടുന്ന ഭാര്യമാരുള്ളവര്‍. സിനിമയില്‍ അഭിനയിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടിയിട്ടും ഭാര്യ മുഖം വീര്‍പ്പിച്ചതിന്റെ പേരില്‍ പോകാന്‍ കഴിയാത്ത നടന്‍മാര്‍. ഭാര്യയ്ക്കും ഭാര്യവീട്ടുകാര്‍ക്കും ഇഷ്ടമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് സിനിമ വേണ്ടെന്നുവെച്ച സ്‌നേഹധനന്‍മാരായ സംവിധായകന്‍മാര്‍. അന്തരിച്ച മഹാനടന്‍ ഭരത് ഗോപിയുമായുള്ള സംഭാഷണത്തിലെ ഒരു ചോദ്യം ഓര്‍മ വരുന്നു. ജയലക്ഷ്മിയല്ലായിരുന്നു ഗോപിയുടെ ജീവിതപങ്കാളിയെങ്കില്‍? ഗോപിയുടെ മറുപടി: 'ആരായിരുന്നാലും ജയയായിരുന്നിരിക്കും. ജയയായാലേ എന്റെ പങ്കാളിയാകൂ.'

പാചകം മുഴുവന്‍, ഉദ്യോഗസ്ഥയായ ഭാര്യ തനിയെ ചെയ്യണമെന്ന ഭര്‍ത്താവിന്റെ ശാഠ്യം സാധിക്കാന്‍ വേണ്ടി എഴുത്തുപേക്ഷിച്ച ഒരുവളെ എനിക്കറിയാം. എഴുതുന്നതിലൊക്കെ ഭൂതക്കണ്ണാടി വെച്ചു നോക്കി പരപുരുഷസാന്നിധ്യത്തിനുവേണ്ടി തിരച്ചില്‍ നടത്തുന്ന ഭര്‍ത്താക്കന്‍മാര്‍ക്കു സമാധാനം നല്കാന്‍ എഴുത്തു നിര്‍ത്തിയവരെയും അറിയാം. ഇരുന്നെഴുതാന്‍ സ്വസ്ഥമായ ഒരിടമില്ലാത്തതിനാല്‍ എഴുതാത്ത സ്ത്രീകള്‍, സ്ത്രീയായതുകൊണ്ട് എങ്ങനെ കഥ അയയ്ക്കണം, ആര്‍ക്ക് അയയ്ക്കണം എന്നൊന്നും അറിയാത്തതുകൊണ്ട് എഴുതാത്തവര്‍, കഥ അയയ്ക്കാന്‍ പോസ്റ്റേജ് സ്റ്റാംപ് വാങ്ങാന്‍ പൈസയില്ലാത്തവര്‍. മറ്റൊരാള്‍ വളരാന്‍ സമ്മതിക്കാത്തവരൊന്നും നല്ല മനുഷ്യരല്ല എന്ന അടിസ്ഥാന പാഠം ഇവരുടെ ജീവിതപങ്കാളികളെ ആരെങ്കിലും പഠിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍!

മുപ്പത്തിനാലുകാരനായ ലിയോ ടോള്‍സ്റ്റോയിയെ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോള്‍ സോഫിയ ടോള്‍സ്റ്റോയിക്ക് പതിനെട്ടു വയസ്സേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വിവാഹത്തലേന്നു ടോള്‍സ്റ്റോയ് സോഫിയയ്ക്കു നല്കിയ സമ്മാനം തന്റെ ഭൂതകാലം രേഖപ്പെടുത്തിയ ഡയറികളായിരുന്നു. മറ്റൊരു സ്ത്രീയില്‍ തനിക്കൊരു മകന്‍ ജനിച്ചത് ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍. എന്നിട്ടും വിവാഹജീവിതം തുടക്കത്തില്‍ സുന്ദരമായിരുന്നു. ലോകക്ലാസിക്കുകളായ വാര്‍ ആന്‍ഡ് പീസും അന്ന കരേനിനയും എഴുതപ്പെടുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു സെക്രട്ടറിയും സുഹൃത്തുമായി സോഫിയ ഒപ്പം നിന്നു. അവര്‍ക്ക് പതിമൂന്നു കുട്ടികളുണ്ടായി. അഞ്ചു പേര്‍ മരിച്ചു. ഗര്‍ഭനിരോധനമാര്‍ഗങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കണമെന്ന സോഫിയയുടെ ആവശ്യം ടോള്‍സ്റ്റോയ് നിഷേധിച്ചു. കാലക്രമേണ സാഹിത്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും അസന്തുഷ്ടമായ ദാമ്പത്യമായി അതു പരിണമിച്ചു. ഒടുവില്‍ എണ്‍പത്തിയൊന്നാംവയസ്സില്‍ തന്റെ സ്വത്തെല്ലാം ദാനം ചെയ്യാന്‍ ടോള്‍സ്റ്റോയ് തീരുമാനിച്ചതോടെ സോഫിയയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. ടോള്‍സ്റ്റോയ് അവധൂതനായി യാത്ര പുറപ്പെട്ടതാണെന്നും അതല്ല സോഫിയ അടിച്ചു പുറത്താക്കിയതാണെന്നും രണ്ടു കഥകള്‍ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഏതായാലും പത്തു ദിവസത്തിനുശേഷം ഒരു റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എണ്‍പത്തൊന്നുകാരനായ ടോള്‍സ്റ്റോയ് അവശനായി കാണപ്പെട്ടു.വൈകാതെ മരിച്ചു.

സോഫിയ ഒരു വഴക്കാളി മൂധേവി ഭാര്യയൊന്നുമായിരുന്നില്ല. ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെ ഹൃദയം കവരാനുള്ള ബുദ്ധിശക്തിയൊക്കെ അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. അവര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സെക്രട്ടറിയും മാനേജരുമായിരുന്നു. ഫോട്ടോഗ്രഫിയുടെ തുടക്കകാലത്ത് അതു പഠിക്കാനും തന്റെയും ടോള്‍സ്റ്റോയിയുടെയും ജീവിതം ചിത്രങ്ങളിലൂടെ രേഖപ്പെടുത്താനും അവര്‍ക്കു കഴിഞ്ഞു. സോഫിയയുടെ മരണത്തിനു വളരെക്കാലത്തിനുശേഷം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഡയറികള്‍ അവരുടെ രചനാപാടവത്തിനും ബുദ്ധിശക്തിക്കും നിദര്‍ശനങ്ങളാണ്. ഡയറികളില്‍ ടോള്‍സ്റ്റോയിയെക്കുറിച്ച് അവര്‍ എഴുതി: മാനവരാശിയെ മൊത്തമായി സന്തോഷിപ്പിക്കാന്‍വേണ്ടി ആ മനുഷ്യന്‍ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളൊക്കെ എന്റെ ജീവിതം കൂടുതല്‍ ദുസ്സഹമാക്കി. അദ്ദേഹം സസ്യഭക്ഷണം സ്വീകരിച്ചപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ രണ്ടുതരം ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കേണ്ടിവന്നു. അതായത് ഇരട്ടി ചെലവും ഇരട്ടി ജോലിയും. സ്‌നേഹത്തെയും സമാധാനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ സ്വന്തം കുടുംബത്തോട് അകല്‍ച്ചയും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബജീവിതത്തില്‍ എല്ലാത്തരം ഇടങ്കോലുകളും സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലൗകികസുഖഭോഗത്യാഗം (വാക്കുകളില്‍ മാത്രമായിരുന്നെങ്കിലും ) കാരണം മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം ദുഷ്‌കരമായി...

ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും മഹാനായ എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന് ടോള്‍സ്റ്റോയിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് മഹാത്മാഗാന്ധിയാണ്. കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ടോള്‍സ്റ്റോയിയെപ്പോലെ പരാജയമായിരുന്നു ഗാന്ധിജിയെന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആകെ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍. സര്‍ഗജീവിതത്തിന്റെയും കുടുംബജീവിതത്തിന്റെയും സന്തോഷകരമായ സമന്വയത്തിന്റെ മഹാരഹസ്യം എന്താണാവോ?
എന്തായിരുന്നാലും, ആണാകട്ടെ, പെണ്ണാകട്ടെ, കുട്ടിയാകട്ടെ, വൃദ്ധനാകട്ടെ, കലാകാരനാകട്ടെ, ശാസ്ത്രജ്ഞനാകട്ടെ, കൃഷിക്കാരനാകട്ടെ, ഏത് കര്‍മത്തിന്റെയും പരിപൂര്‍ണതയ്ക്കു പിന്നില്‍ സഹജീവികളുടെ സ്വാധീനമുണ്ടെന്നു മാത്രം വ്യക്തമാണ്. സ്‌നേഹിക്കാനും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും നേട്ടങ്ങളില്‍ ആനന്ദിക്കാനും അതു പങ്കിടാനും ഒരാള്‍. വിജയിച്ച ഓരോ പുരുഷപ്രതിഭയ്ക്കു പിന്നിലും ഏതെങ്കിലുമൊരു സ്ത്രീയുണ്ടാകും. വിജയിച്ച ഏതു വനിതാപ്രതിഭയ്ക്കു പിന്നിലും ഒരു പുരുഷനുണ്ടാകും. അന്തര്‍ജനത്തിന്റെ കാര്യത്തിലാണെങ്കില്‍ മകളെ വീട്ടിലിരുത്തി മലയാളവും സംസ്‌കൃതവും ഇംഗ്ലീഷും പഠിപ്പിക്കാന്‍ മുന്‍കൈയെടുത്ത പിതാവ് കോട്ടവട്ടത്ത് ഇല്ലത്തെ കെ. ദാമോദരന്‍ പോറ്റിക്കുമുണ്ട്, എഴുത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തില്‍ ഒരവകാശം. അതിലേറെ അവകാശം, ഭാഷാപോഷിണി, ലക്ഷ്മീഭായി, രസികരഞ്ജിനി, ആത്മപോഷിണി തുടങ്ങിയ ആദ്യകാലത്തെ സകല പത്രമാസികകളും ഫയല്‍ ചെയ്തു സൂക്ഷിച്ചു മകള്‍ക്കു വായിക്കാന്‍ നല്കിയ അമ്മ നങ്ങയ്യ അന്തര്‍ജനത്തിനല്ലേ എന്ന് എന്റെ ദുഷ്ടബുദ്ധി അസ്വസ്ഥമാകുന്നു. പരസ്​പരം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടതും വളരാന്‍ സഹായിക്കേണ്ടതും ജീവിതപങ്കാളികളുടെ കടമയാണ്, മഹാമനസ്‌കതയല്ല എന്ന് ഇനിയെന്നാണു കേരളീയസമൂഹം പഠിക്കുക? എഴുത്തച്ഛന്റെ പിതൃത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കഥപോലെയാണ് ഇതും. എഴുത്തുകാരി എത്ര വലുതായാലും, എത്ര പ്രതിഭാശാലിയായാലും- കിടക്കട്ടെ, ഒരവകാശം ഭര്‍ത്താവിനും!

അന്തകാലത്ത് ഒരു ബീജത്തിന്റെ യാത്രയെക്കുറിച്ച് കഥയെഴുതാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ട നമ്പൂതിരിസ്ത്രീയാണ് ലളിതാംബിക അന്തര്‍ജനം. 'ഓര്‍മയുടെ അപ്പുറത്ത്' എന്ന കഥ. അതു പുരുഷബീജത്തിന്റെ യാത്രയാണ്. പൂര്‍ണമനുഷ്യനാകാന്‍വേണ്ടി മാത്രമാണെന്റെ തീര്‍ഥാടനമെന്ന് വിളിച്ചു പറയുന്ന പുരുഷബീജം പക്ഷേ, എന്റെ രണ്ടാംവായനയില്‍ സ്ത്രീയുടെ സര്‍ഗചേതനയുടെ ബീജമാകുന്നു. അന്തര്‍ജനം പറയുന്നത് അണ്ഡത്തോടു സംഗമിക്കാന്‍ വെമ്പുന്ന ബീജത്തെക്കുറിച്ചല്ല, മറിച്ച് സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളില്‍ മുളപൊട്ടുന്ന സര്‍ഗചോദനയെക്കുറിച്ചാണ്.

അഗ്നിയേക്കാള്‍ ചൂടേറിയതും മഞ്ഞിനൊപ്പം കുളിര്‍ത്തതും വായുവേക്കാള്‍ ചലനാത്മകവുമായ ആ തരംഗപരമ്പരയില്‍പ്പെട്ട് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ അഭൂതപൂര്‍വമായൊരാഹ്ലാദം അവനിലനുഭവപ്പെട്ടു. അതേസമയം സംഭ്രമവും. ചൂളയിലുരുകുന്ന ലോഹം മൂശയിലേക്കു പകരുമ്പോഴെന്നപോലെ. ഹോ, എന്തൊരു നിരന്തരമായ സമ്മര്‍ദവേഗമാണിത്. എന്തൊരാവേശകരമായ പ്രവാഹസംയോഗം! വിശ്വമഹാശക്തികളുടെ ഈ ഒന്നുചേരല്‍ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള തന്റെ മാര്‍ഗം സുഗമമാക്കാനാണോ? അതോ നിഷ്ഫലമാക്കുവാനോ? ആരുടെയോ എന്തിന്റെയോ സഹായംകൂടി തനിക്കാവശ്യമുണ്ടെന്നു തോന്നി. അനന്തയില്‍നിന്നുതന്നെ ആവാഹിച്ചെടുത്തതും അനന്തതയിലേക്കാകര്‍ഷിക്കുന്നതുമായ ഏതോ ഒരു ശക്തിയുടെ കൈത്താങ്ങല്‍. അവസാനനിമിഷത്തില്‍ അതു തന്നെ വിട്ടുകളയുമോ? ബോധസീമകളെയാകെയുണര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് അബോധപൂര്‍വമായി താന്‍ അലറുന്നു - 'എന്നെ സ്വീകരിക്കൂ... എനിക്കു ഞാനാവണം... ഞാന്‍ മാത്രമായ ഞാന്‍...

-ഇതുതന്നെയല്ലേ, രചനയുടെ വേളയില്‍ ഓരോ ആത്മാവും അലറുന്നത്? അക്കാലത്ത് ഇങ്ങനെയൊരു കഥയെഴുതാന്‍ എന്തൊരു ധൈര്യം! അന്തര്‍ജനത്തിന്റെ ഭര്‍ത്താവ് നാരായണന്‍നമ്പൂതിരി മഹാമനസ്‌കനായതുകൊണ്ടല്ല, അദ്ദേഹത്തെക്കാള്‍ ഉറച്ച കാഴ്ചപ്പാടുകളും സ്വഭാവദാര്‍ഢ്യവും അന്തര്‍ജനത്തിനുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്, സമൂഹത്തിന്റെ കീഴ്‌വഴക്കങ്ങള്‍ മുഴുവന്‍ പിന്നാക്കം വലിക്കുമ്പോഴും തന്റെ ഭാര്യയാണു ശരിയെന്നു തീരുമാനിക്കാന്‍ കഴിയുംവിധം അദ്ദേഹത്തെ സ്വാധീനിക്കാന്‍ അന്തര്‍ജനത്തിനു കഴിഞ്ഞത്. അന്തര്‍ജനവും ബാലാമണിയമ്മയുമൊക്കെ സ്‌നേഹംകൊണ്ടോ ആദരവുകൊണ്ടോ ആര്‍ജവംകൊണ്ടോ വിധേയത്വംകൊണ്ടോ ഒപ്പം ജീവിച്ചവരെ തങ്ങളുടെ കര്‍മത്തില്‍ പങ്കാളികളായി മെനഞ്ഞെടുത്തു എന്നതല്ലേ ശരി? തങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടവിധം ജീവിതപങ്കാളിയെ വാര്‍ത്തെടുത്തവരാണ് കലയിലും കുടുംബത്തിലും ഒരുപോലെ വിജയിച്ച പുരുഷന്‍മാരും. പക്ഷേ, സ്ത്രീകള്‍ സാമൂഹികവും വ്യക്തിപരവുമായ സമ്മര്‍ദങ്ങളുടെ പേരില്‍ സ്വമേധയാ അത്തരം ഉടച്ചുവാര്‍ക്കപ്പെടലുകള്‍ക്ക് പുരുഷന്‍മാരെക്കാള്‍ അനായാസേന വിധേയരാകുന്നു. ജീവിതപങ്കാളി ഏതു സ്ത്രീയായിരുന്നാലും അവരെ ജയയാക്കിത്തീര്‍ക്കാന്‍ ഭരത് ഗോപിക്കു വേണ്ടിവന്ന പ്രയത്‌നത്തിന്റെ നൂറിരട്ടിയാണ് ദാമ്പത്യത്തിന്റെ പൊള്ളിയടര്‍ന്ന വ്രണങ്ങളെക്കുറിച്ചെഴുതുമ്പോഴും ഭര്‍ത്താവിനെ 'കമലയ്ക്കു തണുക്കും' എന്നോര്‍മിപ്പിച്ചു കമ്പിളിഷാളുമായി പിന്നാലെ ചെല്ലുന്ന ദാസേട്ടനാക്കിത്തീര്‍ത്ത മാധവിക്കുട്ടിയുടേത്. ഭര്‍ത്താവ് ആരായിരുന്നെങ്കിലും ആ പുരുഷനെ തന്റെ ദാസേട്ടന്‍ തന്നെയാക്കിത്തീര്‍ക്കാന്‍ മാത്രം ശക്തവും അന്യാദൃശവുമായ വൃക്തിത്വം മാധവിക്കുട്ടിക്കുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് ദാസേട്ടന്‍ നാമറിയുന്ന ദാസേട്ടനായത് എന്നും ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അതേസമയം, കുടുംബത്തിനുള്ളില്‍ വിപ്ലവം നടത്താനും സമൂഹത്തിന്റെ അംഗീകാരം നേടാനും ചെലവിട്ട ഊര്‍ജം കൂടി ലാഭിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ അന്തര്‍ജനവും മാധവിക്കുട്ടിയുമൊക്കെ എത്രയോ മികച്ച വാര്‍ ആന്‍ഡ് പീസുകള്‍ രചിക്കുമായിരുന്നില്ല!
(മഴയില്‍ പറക്കുന്ന പക്ഷികള്‍ എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന്)

ഒ.വി.വിജയന്‍

. 1966-ല്‍ (അന്നു വിജയന്റെ ഒറ്റനോവലും ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല) ഇന്ത്യയില്‍ ഭക്ഷ്യക്ഷാമത്തിന്റെ നാളുകളാണ്; ധാന്യക്കൃഷി കാര്യമായില്ലാത്ത കേരളത്തില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തും വഷളാണുതാനും. നിത്യഭക്ഷണത്തിനു റേഷന്‍ഷോപ്പുകളെ ആശ്രയിച്ചിരുന്ന മലയാളിയെ മരവിപ്പിച്ചതായിരുന്നു ആളൊന്നിന് രണ്ടാഴ്ചയിലൊരിക്കലുള്ള റേഷന്‍ വിഹിതം ആറ് ഔണ്‍സാക്കി കുറച്ചുകൊണ്ടുള്ള സര്‍ക്കാര്‍ തീരുമാനം. ഇതേസമയംതന്നെ അമേരിക്കയും സോവിയറ്റ് യൂനിയനും കൃത്രിമോപഗ്രഹങ്ങള്‍ വിക്ഷേപിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. രണ്ടുനാള്‍ കഴിഞ്ഞ് മാതൃഭൂമിയില്‍ വിജയന്റെ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കണ്ടാണ് മലയാളി ഉണര്‍ന്നത്. സ്‌പേസില്‍ ഒരുപഗ്രഹത്തിനു മുകളില്‍ ഇരിക്കുന്ന ഒരു വിദ്വാന്‍ ടെലസ്‌കോപ്പിലൂടെ താഴെ ഭൂമിയിലേക്ക് നോക്കിയിട്ട് കൂട്ടുകാരനോട് പറയുന്നത്: 'ആ ഗ്രഹത്തില്‍, ആറ് ഔണ്‍സ് അരികൊണ്ട് നിലനില്ക്കുന്നതരം ഒരു ജീവിവര്‍ഗമുണ്ട്.'

വിജയന്റെ പ്രതിഭയുടെ ആദ്യമിന്നലാട്ടങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്. 1960 കളിലെ ദില്ലിയില്‍ കഴിയാനിടവന്ന മലയാളി എഴുത്തുകാരിലൊരാളായതുകൊണ്ടുതന്നെ നാട്ടില്‍ തീരേ അപരിചിതനാണ് അന്നു വിജയന്‍. 'മലയാളനോവലിലെ സുവര്‍ണകാലം' എന്നു പിന്നീട് പ്രസിദ്ധമായ കൂട്ടായ്മ ചമച്ചത് ഇവരൊക്കെയായിരുന്നുതാനും. സ്വന്തം സൃഷ്ടികള്‍ ഉറക്കെ വായിച്ചുകേള്‍പ്പിക്കാനും, ക്രിയാത്മകവിമര്‍ശനങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാനുംവേണ്ടി കൊണോട്ട് പ്ലെയ്‌സിലുള്ള കേരള ക്ലബ്ബില്‍ അവരൊത്തുകൂടുമായിരുന്നു.

1967-ലാണ് ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം, മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍ വന്നുതുടങ്ങുന്നത്. ശീലിച്ച വായനാശീലങ്ങളെ ചോദ്യംചെയ്യുന്ന ഒന്നായിരുന്നു വിജയന്റെ ഈ ആദ്യനോവല്‍. നാലോ അഞ്ചോ ലക്കങ്ങള്‍ പിന്നിട്ടപ്പോഴാണ് അപരിചിതത്വം ആദരവിന് വഴിമാറിയതും തങ്ങള്‍ സാക്ഷ്യംവഹിക്കുന്നത് ഒരു ക്ലാസിക്കിന്റെ സൃഷ്ടിക്കാണെന്നു വായനക്കാര്‍ അറിഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നതും. ഇതേ കാലത്തുതന്നെ, അത്രയൊന്നും പ്രശസ്തനല്ലാത്ത ഒരു കൊളമ്പിയന്‍ നോവലിസ്റ്റ് തന്റെ അഞ്ചാമത്തെ നോവലുമായി ഭാഗ്യപരീക്ഷണം നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏകാന്തതയുടെ നൂറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ സ്​പാനിഷ് സാഹിത്യത്തില്‍ ചെയ്തതെന്തോ, അതുതന്നെ ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം മലയാളത്തില്‍ ചെയ്തു.

അതിലൂടെ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് ഒരു മാനദണ്ഡം നിര്‍ണയിക്കുകയായിരുന്നു വിജയന്‍. ആ കാലത്തിന്റെ നോവലാണ് ഖസാക്ക്; സ്ഥലകാലചരിത്രമെങ്കിലും ദശാബ്ദങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമെത്തുന്ന രചനാവിശേഷങ്ങളുള്ള ഒരു കൃതി. പാലക്കാട്ടെ ഒരു സാങ്കല്പികഗ്രാമത്തിലാണ് കഥാനായകന്‍ രവി ഒരു സ്‌കൂള്‍ തുടങ്ങാനെത്തുന്നത്. അല്പകാലത്തെ ഈ താമസത്തിനിടയ്ക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ സകല തീക്ഷ്ണചോദനകളും അയാള്‍ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. രതി, രാഷ്ട്രീയം, മതബോധം. വായനക്കാര്‍ക്കു ചുറ്റും ഒരു മാസ്മരികത നെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഈ നോവല്‍. ചപ്രത്തലമുടിയും കാളിമയാളുന്ന കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു കോളേജ് പയ്യന്‍ റെയില്‍വേസ്റ്റേഷനില്‍ ചെന്ന് ഖസാക്കിലേക്ക് ടിക്കറ്റ് ചോദിച്ച ഒരു കഥയുണ്ട്. അങ്ങനെയൊരു സ്ഥലമില്ലെന്ന് എന്തായിട്ടും അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനായില്ല. താന്‍ ഖസാക്കുകാരനാണ് എന്നുതന്നെ ശഠിച്ചു അവന്‍. പല മലയാളികളുടെയും സങ്കല്പലോകത്തെ സ്വന്തം നാടായിരുന്നു രവിയുടെ സ്വന്തം ഖസാക്ക്.

ഖസാക്കിന്റെ ചട്ടക്കൂടില്‍നിന്നു മാറി അലിഗറി സങ്കേതത്തിലാണ് വിജയന്‍ രണ്ടാമത്തെ നോവല്‍, ധര്‍മപുരാണം എഴുതിയത്. ജീര്‍ണിച്ചുതുടങ്ങിയ ഒരേകാധിപതിയുടെ അമേധ്യപുരാണം. ആറു നോവലുകള്‍, ഒന്‍പതു കഥാസമാഹാരങ്ങള്‍, ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ പുസ്തകം, പിന്നെ കുറേ ലേഖനസമാഹാരങ്ങള്‍. ഇത്രയുമാണ് പ്രസിദ്ധീകൃതമായിട്ടുള്ളത്. എല്ലാറ്റിനേയും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ദര്‍ശനസമഗ്രതകൊണ്ട് അനന്യനായിരുന്നു വിജയന്‍. കാര്യങ്ങളെ ഒന്നുചേര്‍ക്കാനുള്ള കഴിവ്, അസദൃശതകളുടെ മുകളിലൂടെയും സമാനതകളുടെ സേതുപണിയാനുള്ള സിദ്ധി-ഗ്രാമത്തിലെ റേഷന്‍കടയും റഷ്യന്‍ ബഹിരാകാശപേടകവും പോലെ. ഇതൊക്കെയാണ് മലയാളസാഹിത്യത്തില്‍ വിജയന്റെ കൈയൊപ്പുകള്‍. സമ്മിശ്രപദങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലുള്ള കഴിവും ഭാഷാശൈലിയിലെ അപാരമായ വൈഭവവും ഈ പ്രതിഭാവിലാസത്തിന്റെ പ്രതിഫലനങ്ങള്‍തന്നെ. അന്താരാഷ്ട്ര കാഴ്ചപ്പാടുകളുള്ള ആദ്യത്തെ മലയാള എഴുത്തുകാരന്‍ വിജയനാണ്. ഇരിങ്ങാലക്കുടയിലെയും ചെങ്ങന്നൂരിലെയും ജീവിതങ്ങള്‍പോലെത്തന്നെ പരിചിതമായിരുന്നു വിജയന് ഓഷ്‌വിറ്റ്‌സും, ഹോങ്കോങ്ങിലെ കൊടുങ്കാറ്റും, ഇമ്രേ നാഗിയുടെ വധവുമൊക്കെ.

മറ്റൊരു ഭാഷയില്‍, മറ്റൊരവതാരമായി വിജയന്‍ കാര്‍ട്ടൂണുകള്‍ വരച്ചു- ഇംഗ്ലീഷില്‍. കോഴിക്കോടുള്ള ഒരു കോളേജില്‍ ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപകനായിരുന്നപ്പോഴാണ് 1958-ല്‍ വീക്കിലിയില്‍ കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റായി ചേരാന്‍ പരേതനായ ശങ്കര്‍, വിജയനെ ക്ഷണിക്കുന്നത്. അവിടം വിട്ട് പാട്രിയറ്റിലും ഹിന്ദുവിലുമൊക്കെ ചേര്‍ന്നുവെങ്കിലും അടിയന്തരാവസ്ഥയില്‍ വീക്കിലി പൂട്ടുന്നതുവരെ ശങ്കേഴ്‌സുമായുള്ള ബന്ധം വിട്ടിരുന്നില്ല, വിജയന്‍. ആ കാലത്ത് ഇംഗ്ലീഷില്‍ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വരയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അടിയന്തരാവസ്ഥയെപ്പറ്റിയുള്ള ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വിജയന്റേതുതന്നെയാണ്. പോലീസ് ലോക്കപ്പുകള്‍ മാതിരിയുള്ള കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റുകളുമായി ഓടുന്ന ഒരു ട്രെയിന്‍, കൂടെ കുറിപ്പ്: തീവണ്ടികള്‍ കൃത്യസമയത്ത് ഓടുന്നു!

വാര്‍ത്താവിശകലനങ്ങളോടോ എഡിറ്റോറിയലിനോടോ, ബന്ധപ്പെടാതെ സ്വതന്ത്രമായി നില്ക്കുന്ന കാര്‍ട്ടൂണുകളായിരുന്നു അധികവും. പ്രതിദിനവിശേഷങ്ങള്‍ക്കു പകരം ചരിത്രാന്വേഷണങ്ങളായിരുന്നു അധികവും ഇതിവൃത്തം. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ തകര്‍ന്നതും-അന്ന് സ്റ്റേറ്റ്‌സ്മാനിലാണ്. വിജയന്‍ കാര്‍ട്ടൂണ്‍വര നിര്‍ത്തിയതും ഒരേസമയത്താണ്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ പ്രത്യേക വിശകലനത്തിനെടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒ.വി. വിജയന്‍ ഒരിക്കലും ഒരു ശീതസമരപ്പോരാളിയായി താഴ്ന്നിരുന്നില്ല. നാട്ടിലെ പാരമ്പര്യവാദികളെ കളിയാക്കാനുള്ള ഒരുപാധിയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് ഈ കാര്‍ട്ടൂണുകള്‍ എന്നുവേണം കരുതാന്‍. അമ്പു കൊള്ളാത്ത കുരുക്കളുണ്ടായിരുന്നുമില്ല കൂട്ടത്തില്‍. ശാരീരികാവശതകള്‍ അനുവദിക്കാതായപ്പോഴാണ് വിജയന്‍ വര നിര്‍ത്തിയത്. മലയാളത്തില്‍ എഴുത്ത്-കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍, പറഞ്ഞെഴുതിക്കല്‍-തുടരുകയും ചെയ്തു.

എഴുത്തിന്റെയും വരയുടെയും തുടക്കത്തില്‍ വിജയന്റെ വാക്കുകളില്‍ മൂര്‍ച്ചയുള്ള പരിഹാസത്തിന്റെ ഊര്‍ജം തുളുമ്പിനിന്നിരുന്നു. ആന്തരികജീവിതസമൃദ്ധമായ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഇത്രയധികം വന്നത് ആദ്യമായി ഖസാക്കിലാണ്. പ്രായമേറുന്നതിനനുസരിച്ച്, ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ എഴുത്തും ചിന്താസ്വഭാവമേറിയതായി വന്നു. മരണത്തോടെ ഒ.വി. വിജയന്റെ എഴുത്ത് പൂര്‍ണമാകുന്നു. മലയാളസാഹിത്യചരിത്രത്തില്‍ ഇതിഹാസതുല്യമായ ഒരധ്യായമാണ് അദ്ദേഹം തുടങ്ങിവെച്ചത്.

മാധവിക്കുട്ടി

മലയാളിയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട എഴുത്തുകാരി മാധവിക്കുട്ടി എന്ന കമല സുരയ്യ ഓര്‍മയായിട്ട് മെയ് 31-ന് 3 വര്‍ഷം. എന്‍ . എസ് മാധവന്റെ ഓര്‍മ.


കുട്ടിക്കാലത്ത് സാഹിത്യകാരന്‍ ആകണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുവാന്‍ എനിക്കു ധൈര്യം തന്നത് എഴുതുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ മാധവിക്കുട്ടി മാത്രമായിരുന്നു. എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ള ലക്ഷണങ്ങള്‍ ഒന്നും എനിക്കില്ലായിരുന്നു.

എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ സങ്കടകരമായ ഒരോര്‍മ, ചുറ്റുവട്ടത്ത് താമസിച്ചിരുന്ന നോവലിസ്റ്റ് രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മഹത്യയായിരുന്നു. സ്ത്രീയായതിന്റെ പേരില്‍ അവര്‍ എഴുത്തിനു നല്കിയ കൂലിയായിരുന്നുവേത്ര ആ മരണം.

അങ്ങനെ ഒരു മലയാളിസാഹിത്യകാരന്റെ നിര്‍മിതിക്ക് ആവശ്യമുള്ള കോപ്പുകളൊന്നും-പുരുഷനാണെന്നൊഴിച്ചാല്‍-ഞങ്ങളില്‍ പലരുടെയും പക്കല്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. 1950 കളിലെ എഴുത്തുകാരന് ഒന്നുകില്‍ ഇംഗ്ലീഷ്, മലയാളം, സംസ്‌കൃതം തുടങ്ങിയ ഭാഷകളില്‍ ഏതെങ്കിലും ഒന്നില്‍ അക്കാദമിക് പ്രാവീണ്യം ഉണ്ടായിരിക്കണം. അല്ലെങ്കില്‍ അപരിചിതദേശങ്ങളില്‍ ചില്ലിക്കാശ് ഇല്ലാതെ അലഞ്ഞുനടന്ന് വേണ്ടത്ര 'ജീവിതാനുഭവങ്ങള്‍' നേടിയെടുത്തിരിക്കണം. പലപ്പോഴും ഈ യാത്രകള്‍ സാങ്കല്പികമായിരിക്കും എന്നതു വേറെ കാര്യം. ഇതുമല്ലെങ്കില്‍ കാലോചിതമായ രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകള്‍ സ്വീകരിക്കുക; അവ വിളിച്ചുകൂവി നടക്കുക. കുറച്ചുനാള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ രാഷ്ട്രീയപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ശക്തമായ സാംസ്‌കാരികവിഭാഗങ്ങള്‍ നിങ്ങളെ സുഖദമായ ഭ്രമണപഥങ്ങളിലേക്ക് വിക്ഷേപിക്കും.

മാധവിക്കുട്ടിക്ക് ഈവക ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ ഒന്നും ലഭിച്ചില്ല. അവര്‍ സ്‌കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയിട്ടില്ല എന്നു കേട്ടത് ഞങ്ങളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല രസിപ്പിച്ചത്. ഏതായാലും അവര്‍ ബിരുദധാരി ആയിരുന്നില്ല. അവര്‍ക്ക് വേണ്ടത്ര പദസ്വാധീനം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നതും സംശയാസ്​പദമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും മാധവിക്കുട്ടി അവരുടെ ബാല്യസ്മൃതികളുടെ സുഗന്ധാരാമത്തില്‍ നിന്ന്-പൂക്കളില്‍നിന്ന് തേനീച്ചകള്‍ മധു ശേഖരിക്കുന്നതുപോലെ-വാക്കുകള്‍ സഞ്ചയിച്ചു മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തും ഓര്‍ക്കുന്ന പല കഥകളും എഴുതി.

മലയാളകഥയില്‍ വസന്തം വന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. എം.പി. നാരായണപിള്ള, വി.കെ.എന്‍., ഒ.വി. വിജയന്‍ തുടങ്ങിയ പ്രബലര്‍ തിങ്ങിനിറഞ്ഞിരുന്ന സ്ഥലത്താണ് മാധവിക്കുട്ടി വിരല്‍കുത്തുവാന്‍ ഇടം തേടിയത്. കൂസലില്ലാതെ മാധവിക്കുട്ടി അവരുടെ ഇടയില്‍ പിടിച്ചുനില്ക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്; അവര്‍ അവിസ്മരണീയമായ പല കഥകളും എഴുതി. അങ്ങനെ നാലപ്പാട്ട് കുടുംബത്തില്‍ പിറന്നതുകൊണ്ടാണ് മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പില്‍ എഴുതുവാന്‍ മാധവിക്കുട്ടിക്ക് അവസരം കിട്ടിയത് എന്നു പറഞ്ഞുനടന്നിരുന്ന ഏറ്റവും കടുത്ത ദോഷൈകദൃക്കിന്റെവരെ വായടയുന്നതും ഞങ്ങള്‍ കണ്ടു.

മാധവിക്കുട്ടി ഉയര്‍ത്തിയ വെല്ലുവിളി ഇതായിരുന്നു. എഴുത്തുകാരന്‍ ആകുവാന്‍ അടിസ്ഥാനയോഗ്യതകള്‍ ഒന്നും മുന്‍കൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങളില്‍ എഴുത്ത് ഉണ്ടെങ്കില്‍, അതുമായി മുന്നോട്ടു പോകുവാനുള്ള ചങ്കൂറ്റമുണ്ടെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് എഴുത്തുകാരനാകാം.


'ഉള്ളില്‍ത്തട്ടി സത്യം പറയുവാനുള്ള ശേഷി എന്റെ കുടുംബത്തില്‍ ആര്‍ക്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ വീട്ടിലെ അന്തേവാസികള്‍ വായ് മൂടിക്കെട്ടിയ ചീനഭരണികളെപ്പോലെയായിരുന്നു. അവരുടെ രുചിയും ഗന്ധവും മറ്റാരെയും അറിയിക്കാതെ അവര്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടി,' മാധവിക്കുട്ടി ഓര്‍മക്കുറിപ്പുകളില്‍ എഴുതി. അവര്‍ മുക്തി കണ്ടെത്തുവാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത മാര്‍ഗം ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ കഥ എന്ന അവരുടെ ആത്മകഥ ആയിരിക്കണം. അതിലൂടെ വിരസവും അതിസാധാരണവും ആയ പരിസരങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചുനിര്‍ത്തിയ എല്ലാ പാശങ്ങളും അത്യന്തം വേദന സഹിച്ച് അവര്‍ മുറിച്ചുകളഞ്ഞു.

മാധവിക്കുട്ടി എഴുതിത്തുടങ്ങിയ കാലത്ത് അവരുടെ സമകാലികര്‍ പുരുഷന്മാര്‍ ആയിരുന്നുവെന്നതുപോട്ടെ, അവരുടെ എഴുത്തില്‍നിന്നു കേട്ട സ്വരം മുഴങ്ങുന്ന ആണൊച്ച ആയിരുന്നു. അതിനിടയിലൂടെയാണ് വായനക്കാര്‍ ആദ്യമായി വേറിട്ടൊരു ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നത്. അല്ല, അത് പെണ്ണിന്റെ ശബ്ദം ആയിരുന്നില്ല. അത് ഉഭയലിംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു. ആഖ്യാതാവ് സ്ത്രീപുരുഷ ശബ്ദങ്ങളില്‍ സംസാരിക്കുന്നതു വായനക്കാര്‍ ആദ്യമായി കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

സമകാലികരായ പുരുഷന്മാരായ എഴുത്തുകാരില്‍നിന്നു വ്യത്യസ്തയായി മാധവിക്കുട്ടിക്ക് ലോകത്തിനെ എതിര്‍ലിംഗത്തിലുള്ള, അതായത് അവരുടെ കാര്യത്തില്‍ പുരുഷന്മാര്‍, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ കാണുന്നതില്‍ പ്രയാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരര്‍ഥത്തില്‍ ഞാനടക്കമുള്ള സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും അടങ്ങുന്ന എഴുത്തുകാരുടെ ഒരു തലമുറയ്ക്ക് സ്വലിംഗത്തിന്റെ അല്ലാത്ത ശബ്ദത്തില്‍ കഥ പറയുവാന്‍ പ്രചോദനം നല്കിയതു മാധവിക്കുട്ടിയായിരുന്നു.


സ്ത്രീപക്ഷ എഴുത്തുകാരിയായി മാധവിക്കുട്ടിയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് അവരുടെ രാഷ്ട്രീയം വെറും ലിംഗപരമായ കളത്തില്‍ തളച്ചിടുകയായിരിക്കും. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ സ്ത്രീത്വം വന്ന വഴികളില്‍ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തീവ്രമായ ബോധമുണ്ടായിരുന്നു. സ്ത്രീവാദം അതില്‍നിന്നു വേര്‍പെടുത്താന്‍ പറ്റാത്ത അംശമായിരുന്നു. എല്ലാ വലിയ എഴുത്തുകാരെയുംപോലെ മാധവിക്കുട്ടി സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയം സംവദിക്കുവാന്‍ ഉതകുന്ന ഒരു ആവിഷ്‌കാരരീതികണ്ടെത്തി. ശകലിതവും പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നതും കൗശലം നിറഞ്ഞതുമായ ആവിഷ്‌കാരം. കീഴാളരും മേലാളരും വ്യക്തികളും തമ്മിലുള്ള പരസ്​പരബന്ധങ്ങളെപ്പറ്റി മുറുക്കം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന കവിതകളും ഓര്‍മക്കുറിപ്പുകളും കഥകളും അവര്‍ എഴുതി. ചുമരുകള്‍ക്കുള്ളിലെ രാഷ്ട്രീയമായിരുന്നു അവരുടെ സാഹിത്യത്തിലെ പ്രമേയം.

സ്ത്രീവിദ്വേഷം തുളുമ്പുന്ന നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ സത്യസന്ധയായ എഴുത്തുകാരിയായി ജീവിച്ചത് എളുപ്പമാകുവാന്‍ ഇടയില്ല. ഏതാണ്ട് ഒടുക്കംവരെ മാധവിക്കുട്ടി അതില്‍നിന്ന് ഒളിച്ചോടിയില്ല. കാര്യങ്ങള്‍ കീഴ്‌മേല്‍ മറിക്കുവാനുള്ള അപാരകൗശലമുണ്ടായിരുന്ന അവര്‍ എതിരാളികളുടെ വിദ്വേഷത്തെ നേരിട്ടത് എഴുത്തുകൊണ്ടും സഹജവഴിയില്‍ നടന്നുമാണ്. ഇസ്‌ലാമിലേക്കുള്ള അവരുടെ സഞ്ചാരവും ഈ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നോ എന്ന് എനിക്കു കൃത്യമായി പറയുവാന്‍ പറ്റുന്നില്ല.

അവസാനമായി ഞാന്‍ മാധവിക്കുട്ടിയെ കണ്ടത് അവരുടെ എറണാകുളം ഫ്ലറ്റില്‍ വെച്ചാണ്. അത്താഴമേശയില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു: 'പ്രിയപ്പെട്ട നായിക സുരയ്യയാണോ?'
'അല്ല വഹീദാ റഹ്മാനാണ്.'
തുടര്‍ന്ന് ആവേശത്തോടെ ഗുരുദത്തിനെയും വഹീദാ റഹ്മാനെയും
മാധവിക്കുട്ടി അനുകരിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി. ആ ജോടി അഭിനയിച്ച ചൗദ്‌വിന്‍ കാ ചാന്ദ് എന്ന സിനിമയിലെ ഒരു ഗാനത്തിന്റെ രണ്ടു വരികളും അവര്‍ മൂളി.

മടങ്ങുന്ന നേരത്ത് വിരുന്നുമുറിയിലെ മച്ചില്‍ അലങ്കാരത്തിനായി ഒട്ടിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഒരു 'വെള്ളിനക്ഷത്രം' തന്നത്താനെ അടര്‍ന്നുവീണു. മാധവിക്കുട്ടി അതെടുത്ത് എന്റെ മകള്‍ക്കു കൊടുത്തുകൊണ്ട് ഒരു പടിഞ്ഞാറന്‍ വിശ്വാസം ഓര്‍മിപ്പിച്ചു, 'നക്ഷത്രം വീഴുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ചാല്‍ അതു നടക്കും.'
കമലേ, വിട.


Go To Top

19 മാർച്ച് 2012

ദശപുഷ്പങ്ങള്‍

നിലപ്പന 
                                                       
ഉഴിഞ്ഞ 

കറുക 

വിഷ്ണുക്രാന്തി 

പൂവാം കുരുന്നില 


മുക്കുറ്റി 

മുയല്‍ ചെവിയന്‍ 
ചെറൂള  
കയ്യോന്നി 

തിരുതാളി 

06 ഫെബ്രുവരി 2012

ഒരു തോഴിയുടെ ഡയറിയില്‍ നിന്ന്‌

  പ്രിയേ .... നീ എവിടെയാണ്?..കടലുകള്‍ക്കപ്പുറത്ത് മണലാരണ്യ കാടുകളിലെവിടെയോ ഒരു ഫ്ലാറ്റിലെ  ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ,അവള്‍ ഉണ്ട് .  .....തീര്‍ത്തും ഒരു കുടുംബിനിയായി ,ഭാര്യയായി ,അമ്മയായി,പല വേഷങ്ങളില്‍ ഇന്നും ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയുടെ നിശ്വാസമായി .... സ്വപ്നങ്ങള്‍  ഇപ്പോഴും  നിന്റെതുമാത്രം ,,കഴിഞ്ഞു പോയ ഒരു അവധിക്കാലം പോലെ ആയി നമ്മുടെ സൌഹൃദം!!!!! 

                      രണ്ടു വര്ഷം മുന്‍പ് കോളേജ് വഴിത്താരയില്‍    വച്ചാണ് അവളെ നേരില്‍ കാണുന്നത് .വലിയ കണ്ണുകളും ,ചുരുണ്ടമുടിയും,നീണ്ട മൂക്കും,പനിനീര്‍ പൂവിനൊത്ത അധരവും ,കസവിന്റെ തില്ലക്കമുള്ള മേനിയും ,ഉള്ള ഒരു ഒത്ത നായര്‍ പെണ്‍കുട്ടി ,,,,പഴയ മണിപ്രവാള കവികളെ വെല്ലുന്ന രൂപലാവണ്യം....ആരും ഒന്ന് നോക്കിപോകും...കുറച്ചു നേരത്തെ അവളുടെ സംസാരം   ജന്മാന്ധരളിലെവിടെയോ  കേട്ട ഒരു പ്രതീതി ഉണ്ടാക്കി....പെട്ടന്ന് അമ്മെ..എന്ന് കരച്ചില്‍ അവളിലെ അമ്മയെ ഉണര്‍ത്തി ,,,,പഴയ sandoor  സോപ്പിന്റെ പരസ്യം പോലെ തോന്നി ,ആ നിമിഷം !!

         ബി.എഡ്  കോളേജിലെ തിരക്കിട്ട ,കലുഷിതമായ അന്തരീക്ഷത്തിലും ഒരു നല്ല സുഹൃത്തായി ,പെങ്ങളായി ,കാമുകിയായി, അവള്‍ എന്നോടൊപ്പം എന്നും  ഉണ്ടായിരുന്നു......പന്തലിച്ച് കിടക്കുന്ന കശുമാവിനും  അവള്‍ക്കു പ്രിയമായ പരുപ്പുവടക്കും എന്റെ സമോസക്കുംമാത്രം  അറിയാം ഞങ്ങളുടെ പൊട്ടിച്ചിരിയുടെ ആഴം ....10  മാസം ഒരു ജയില്‍ പോലെ ആയിരുന്നു,.ചിട്ടകള്‍ മാത്രം ഉള്ള ആ പഠനന്താരീക്ഷം GOVT  സ്കൂള്‍ കളിലും കോളേജ് ലും പഠിച്ച എനിക്ക് പുതുമയുള്ളതയിരുന്നു.പ്രാര്‍ത്ഥനയും ചിട്ടകളും എല്ലാം !!!!!അവിടത്തെ രീതികള്‍ എന്നെ മാനസികമായി തളര്തികൊണ്ടെയിരുന്നു ...വാക്കിലും നോക്കിലും ഉള്ള  അവളുടെ ആശ്വാസം ആയിരുന്നു കൂട്ട് .... മനസാക്ഷി യിലും വിശ്വസമായിതിര്‍ന്നു   അവള്‍ .....ലോകത്ത് ആര്‍ക്കും കിട്ടിയിട്ടില്ലാത്ത ആ നല്ല  സൌഹൃദത്തെ  ഓര്‍ത്തു  ഞാന്‍ ഒരുപാടു അഹങ്ഗരിച്ചിരുന്നു.

                   ക്യാമ്പുകള്‍,മത്സരങ്ങള്‍ ,ആഘോഷങ്ങള്‍  അങ്ങനെ പലതും അവളില്‍ കൂടുതല്‍ അടുപ്പിച്ചതെ  ഉള്ളു .ഞങ്ങളുടെ കൂട്ട്    ഞങ്ങളറിയാതെ  വളര്‍ന്നിരുന്നു..അധ്യാപകര്‍ പലരും പേരുകള്‍ വരെ  മാറി വിളിക്കും....അവളറിയാതെ  ഞാന്‍  അത്    രസിച്ചിരുന്നു .ഒരു  councilor കൂടിയായിരുന്നു അവള്‍......... .....,ഒരു മനോ തത്വഞാനി യുടെ വാക്കുകളിലെ അകര്‍ഷത  അവളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു .അത് മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നും അവളെ വ്യത്യസ്തയാക്കി  . എന്നെ കൂടുതല്‍ അടുപ്പിച്ചതും അതായിരുന്നു.എന്നിലെ നിഷ്കളന്ഗത അവള്‍ക്കു എന്നും ഇഷ്ടമായിരുന്നു .ഞാന്‍ പറയുന്ന  ഓരോ വാക്കും  അവള്‍ക്കു വലുതായിരുന്നു.എല്ലാം  സ്വീകരിക്കാനുള്ള ഒരു മനസ്സ് കൂടി  അവള്‍ക്കുണ്ട്.  നാളുകള്‍ കടന്നു ...ഒരു തീവണ്ടി   യാത്രക്കിടയില്‍   പരിചയപെട്ട  ഒരുവള്‍ എന്നപോലെ  അവളും ഇറങ്ങി ...വാശി  പിടിച്ചുകരയുന്ന  കുട്ടിയെ  സമധാനിപ്പിക്കാന്‍  അവള്‍ നല്‍കിയ പുത്തന്‍ ഉടുപ്പിനോ,കമ്മല്‍ നോ ആയില്ല  ........